Artykuły na temat Finna

W prasie polskiej i zagranicznej od czasu do czasu ukazuja się artykuły na temat klasy Finn. Dotycza nie tylko regat i współzawodnictwa. Finniści oprócz pływania zajmują się również sprawami pracy zawodowej, uczelni na której studiują, maja swoje hobby, spotykają się z tymi wszystkimi, którzy interesują się ich dokonaniami oraz śledzą na bieżąco ich postępy.

Dla łatwiejszego znalezienia artykułu równolegle zamieszczamy teksty na naszej stronie.

A może bliżej morza - felieton Bogusława Nowakowskiego,
opublikowany w kwietniowym numerze Jachtingu.

zapraszamy, szczególnie doświadczonych zawodników

Z niekompetencją działaczy PZŻ borykał się od lat

Rozmawiał Michał Koronowski

2010-01-06, ostatnia aktualizacja 2010-01-06 17:12

- Metoda podłączania ubogich krewnych do różnego rodzaju przedsięwzięć w naszym kraju jest powszechna. I ja tego w Polskim Związku Żeglarskim nie akceptuję - mówi olsztynianin Tomasz Rumszewicz, były trener kadry finnistów

Fot. Krzysztof Skłodowski / AG

Tomasz Rumszewicz

Michał Koronowski: Jako trener polskich żeglarzy klasy Finn odniósł pan wiele sukcesów. Nie żal jest rozstawać się z pracą, którą wykonywało się przez ostatnich siedem lat?

Tomasz Rumszewicz: Ze strony czysto sportowej bez wątpienia jest mi żal, bo to koniec pracy ze wspaniałym zespołem. A to nie jest łatwe. Rafał Szukiel [AZS UWM Olsztyn - red.] jest bardzo doświadczonym zawodnikiem, można wręcz powiedzieć, że leciwym. Z kolei drugi Piotr Kula [BTŻ Biskupiec - red.] jest jeszcze bardzo młody, dziki i szalony. Współpracują ze sobą jednak znakomicie i są bardzo bliscy odniesienia spektakularnego wyniku. W ubiegłym roku Rafał wygrał prestiżowy Puchar Świata w Kilonii. A to oznacza, że stać go na zwycięstwo także w innych regatach jak np. mistrzostwa świata. We wszystkich największych imprezach bowiem uczestniczą ci sami, najlepsi żeglarze. Można to porównać do narciarskiego konkursu czterech skoczni.

Tak różowo nie wyglądała już pana współpraca z Polskim Związkiem Żeglarskim...

- Na pewno mi nie żal stosunków panujących w PZŻ. Szaleństwa, które tam obowiązuje, a przede wszystkim skrajnej niekompetencji. Borykałem się z tym od lat. Po zdobyciu przez Mateusza Kusznierewicza brązowego medalu na igrzyskach w Atenach przez działaczy związku po prostu zostałem wyrzucony. Jeśli ktoś nie jest zbyt pokorny i uległy, to w związku ma ciężko. Za to pozostali mają komfortowe warunki pracy. Za przykład można podać klasę 470 czy 49er, na które w ciągu ostatnich lat wydano miliony złotych. I doprowadzono to do ruiny, ponieważ w obu klasach do tej pory nie ma żadnego liczącego się, nawet przeciętnego zawodnika. A powód jest bardzo prosty - są nimi szalone decyzje podejmowane przez związek. Ja nawet ironicznie pytałem się, czy aby na pewno wykonują przemyślane ruchy? To nie przysparza mi sympatii ze strony PZŻ. Tyle że jaj nie potrzebuję. Mam swoje nazwisko i w branży żeglarskiej na świecie jestem dość dobrze notowany. I jak będę potrzebował roboty w tym zawodzie, to bez problemu ją znajdę.

Jaki był więc główny powód rezygnacji pana ze stanowiska trenera naszych finnistów?

- Moja decyzja nie polegała na odejściu z PZŻ, ale na niepodjęciu współpracy z Kajetanem Glinkiewiczem [trener - red.] jako człowiekiem, który ma się przyglądać mojej pracy i spijać samą śmietankę. Metoda podłączania ubogich krewnych do różnego rodzaju przedsięwzięć w Polsce jest powszechna. I ja tego nie akceptuję. Na szczęście zarówno Rafał Szukiel, jak i Piotr Kula są dobrze przygotowani i mocno rozpędzeni. Wiedzą, jakie popełniają błędy, jakie są ich słabe strony i nad czym muszą pracować. Jeżeli ktoś ze związku nie włoży tam kija w szprychy, to będzie to szło dalej. Wiem, że związek stara się na siłę znaleźć nowego trenera, bo działacze chyba się nie spodziewali, że do końca będę trwał przy swoim stanowisku.

Z czego prócz doprowadzenia Kusznierewicza do podium olimpijskiego, jest pan najbardziej dumny?

- Za sukces poczytuję sobie obecną sytuację w klasie Finn. Klasa ta przez ostatnie lata nie była hołubiona przez związek. Zawodnicy znajdujący się w kadrze też nie dawali wielkich nadziei. Na Rafała nikt nie liczył, jeszcze 3-4 lata temu żeglował w okolicach 30.-40. miejsca. Ciągle w cieniu brata Wacława. Dopiero, kiedy wygrał eliminacje do igrzysk w Pekinie, kiedy został sam, poczynił olbrzymie postępy [na olimpiadzie był dziesiąty - red.]. W półtora roku doszedł do zwycięstwa w Pucharze Świata w Kilonii. Teraz będzie drugim po Kusznierewiczu zawodnikiem, którego nazwisko wykują tam na specjalnej marmurowej ścianie. Sukcesem dla mnie jest także Piotrek Kula, który jest szalenie pracowity. W minionym roku we wszystkich regatach Pucharu Świata prowadził z Rafałem. I wprawdzie wszystkie przegrał, to oznacza to, że lada chwila go dogoni.

Źródło: Gazeta Wyborcza Olsztyn

Po sesji na uczelni poleciał na regaty do Miami

Michał Koronowski

2010-01-22, ostatnia aktualizacja 2010-01-22 20:03

Piotr Kula w Miami popłynie na wypożyczonej łódce

Na Florydzie rozpoczynają się prestiżowe regaty Pucharu Świata Miami OCR Cup. Wśród najlepszych żeglarzy klasy Finn nie zabraknie Piotra Kuli z BTŻ Biskupiec. - Całe szczęście, że przed wylotem zdążyłem zaliczyć sesję na studiach - mówi zawodnik

To pierwsza impreza w tym roku, podczas której będzie miał okazję zaprezentować swoje umiejętności. Udział żeglarza z Biskupca w zawodach rozgrywanych na Florydzie przez długi czas stał pod znakiem zapytania. Po nie przedłużeniu umowy Polskiego Związku Żeglarskiego z Tomaszem Rumszewiczem, dotychczasowym trenerem klasy Finn, nieoczekiwanie zabrakło pieniędzy na wyjazd. Dzięki sponsorom (Brügmann Polska, Urząd Marszałkowski Województwa Warmińsko-Mazurskiego) udało się jednak zebrać niezbędne środki finansowe.

Piotr Kula szybko trafił na kolejny problem, którym był transport łódki do USA. Do tego niezbędna jest wysyłka drogą morską w kontenerze, a to wiąże się z niemałym wydatkiem. - Skontaktowałem się więc ze znajomymi zawodnikami ze Stanów Zjednoczonych i po tygodniu poszukiwań okazało się, że jeden z zaprzyjaźnionych żeglarzy może wypożyczyć mi sprzęt na miejscu - mówi zawodnik BTŻ Biskupiec. - To znacznie tańsza i wygodniejsza opcja. Choć drobną niedogodnością jest to, że nie będę startował na własnym, dostrojonym pod siebie sprzęcie. Biorę jednak swoje dwa żagle. Są dobrze uszyte i mam nadzieję, że będę miał wystarczająco dobrą prędkość.

Udało się także na czas wypełnić wszelkie wymagane formularze i z góry opłacić wpisowe w regatach. Kłopotu nie było również z zakwaterowaniem, które pomógł znaleźć właściciel łódki, na której będzie pływał.

Do zawodów Miami OCR Cup Piotr Kula przygotowuje się od początku grudnia ubiegłego roku. Przez ostatnie trzy miesiące wprawdzie niewiele żeglował, za to braki starał się rekompensować podczas ćwiczeń na siłowni, ergometrze wioślarskim oraz niezwykle męczących zajęciach ogólnorozwojowych.

- Bywało tak, że od poniedziałku do piątku nie rozstawałem się z bólem mięśni - nie ukrywa Piotr Kula. - Stare zakwasy nie nadążały ustąpić przed pojawieniem się nowych. Pozwalałem sobie na odpoczynek tylko w weekendy i naturalnie trochę w święta. W efekcie poprawiłem szybkość, zwinność i siłę. Oczywiście moi przeciwnicy nie przespali zimy, ale na pewno pot, w którym topiłem ostatnio koszulki, mi nie zaszkodzi.

Mordercze przygotowania do regat musiał pogodzić z nauką do sesji zimowej na Uniwersytecie Gdańskim, gdzie studiuje na kierunku ekonomia. - Jeszcze w środę zdawałem dwa egzaminy, a już czterdzieści minut po ostatnim siedziałem w pociągu do Warszawy, gdzie czekał samolot do USA. - Ta sesja naprawdę dobrze się dla mnie poukładała i nawet oceny mam najlepsze od początku studiów. Bardzo ważne jest dla mnie, by pogodzić sport z nauką. Szczęśliwie jak dotąd mi się udaje - dodaje żeglarz.

Regaty na Florydzie rozgrywane będą w dniach 24-30 stycznia. Zabraknie tam drugiego z kadry finnistów Rafała Szukiela z Olsztyna, który wyjechał na zgrupowanie do Hyeres we Francji razem z zawodnikami klasy Laser.

Źródło: Gazeta Wyborcza Olsztyn

Finniści za kratami (źródło www.zagle.pl)

Dodano: 2008.10.29 Autor: Rafał Szukiel

Najlepsi zawodnicy klasy Finn ostatnich lat Wacław Sz. i olimpijczyk z Pekinu Rafał Sz. w barczewskim więzieniu! Do tego trafili tam dobrowolnie, na własną prośbę! Na szczęście żeglarze nie znaleźli się tam celem odbycia kary, tylko spotkania z osadzonymi. O szczegółach wizyty w zakładzie karnym spedcjalnie dla "Żagli" pisze Rafał Szukiel.

Kilka tygodni temu na spotkaniu w ratuszu miejskim w Olsztynie poznałem jednego z naszych, olsztyńskich zawodników ju jitsu Tomka Szewczaka, który zaprosił mnie i Wacka na spotkanie z osadzonymi w Zakładzie Karnym w Barczewie.

Zgodziliśmy się, choć obawialiśmy się, w końcu to dość nietypowe miejsce a i słuchacze mniej grzeczni niż dzieci w szkole, gdzie zwykle opowiadaliśmy o żeglarstwie. Tomek starał się nas uspokoić, wymieniając nazwiska kilku znanych sportowców, którzy odważyli się spotkać z jego podopiecznymi. Pewne wątpliwości pozostały, bo w końcu Dariusz „Tiger” Michalczewski wzbudza duży respekt, a Krzysztof Hołowczyc zawsze ma na podorędziu szybkie auto, ale uzgodniliśmy termin spotkania.

Barczewski zakład penitencjarny jest jednym z bardziej znanych ośrodków tego typu w Polsce. Jego historia sięga roku 1812, kiedy to z budynków klasztornych utworzono Dom Karny, przekształcony później przez władze pruskie w Królewski Zakład Karny. Zawsze był uważany za placówkę o wyjątkowo ciężkim charakterze, dlatego "gościł" wielu groźnych przestępców. Najsłynniejsi z nich to zbrodniarze wojenni gauleiter Prus Wschodnich – człowiek nr 3 w III Rzeszy Erich Koch oraz zabójca trzech tysięcy osób Szaulis Galwanauskas vel Wiktor Gilwiński. W czasach PRL w Barczewie zamykano członków opozycji solidarnościowej takich jak Leszek Moczulski, Władysław Frasyniuk, Andrzej Słowik, Edmund Bałuka, Jerzy Kropiwnicki, Romuald Szeremietiew i Adam Michnik. Karę odbywali tu także przestępcy z pierwszych stron gazet lat 80. i 90., jeden z zabójców księdza Jerzego Popiełuszki oraz słynny „Tulipan” – Jerzy Julian Kalibabka.

Inny świat...
W deszczowy poniedziałek stanęliśmy przed wielką metalową bramą, za którą mieści się ZK Barczewo. Dalej zaczynał się inny świat, pełen zbrojonych murów i krat, a w nim ludzie pozbawieni wolności. To im mamy opowiedzieć jak to jest mieć marzenia i je spełniać startując w regatach na całym świecie, o tym że warto ciężko pracować, bo nagroda przyjdzie szybciej niż się spodziewamy. Kiedy weszliśmy za bramę czekali już na nas strażnicy z wykrywaczem metali i zostaliśmy dokładnie przeszukani, oddaliśmy telefony, aparaty fotograficzne, komputer i pozostałe gadżety, nawet te dawno zapomniane w głębokich kieszeniach. Wszystko to dla naszego bezpieczeństwa. Po chwili przywitał nas dyrektor placówki i poprowadził do świetlicy, gdzie czekali osadzeni. Po drodze dowiedziałem się, iż moje poczynania w czasie Igrzysk w Pekinie były uważnie śledzone przez podopiecznych dyrektora i na pewno będą pytania o to dlaczego spadłem z pierwszego miejsca na 10.